Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Balancing (on stage, in life)

I have been working on the idea of detecting the parallel processes in therapy and my hobbies since summer 2017. My dear colleague and friend Francis Lemay was also interested in this idea and we have started exchanging our reflections.

Dancing tango has been a main field of my activities during the last moths. I caught myself feeling surprised by the amount of common traits I observe in my roles as an amateur dancer and as a therapist.

What is of value so far is the point of balancing. A choreography which flows beautifully is the result of rehearsals, persistence, stamina and communication.

As a dancer I have been in constant contact with myself, my body, the song and my teacher/partner.

Contacting with my inner self is like a cloud above my dancing figure. Self-critical thoughts, self-doubt and uncertainty form clouds above my head and sometimes distract me from performing. Fortunately, the clouds always come and go. There come sunny moments of expectations, willingness, hope and pleasure during the whole process.

Getting in touch with my body is a demanding project. A body may or may not execute specific movements. When fear and embarrassment land in front of me, the body becomes stiff and loses its flexibility or courage. The physical muscles are not enough to strengthen the fear of failure. However the good physical condition plays a positive role.

Communicating with the lyrics nurtures my soul and gives fuel to my body. The melodies have the power to awaken the muscles. The movements which stem from a musical fountain can produce a pleasant surprise to my eyes.

It takes two to tango. Both in dance and in therapy. This is the reason that the relationship is a sacred process. Two people have to "work" together in order to reach the day of the performance. Throughout this connection they have seen their similarities, they surpass the obstacles, they get synchronized, they build their trust, they strengthen their mission, they have fun, they feel liberated, they suppost each other and they find their balance.

Panos Xylas, my teacher, gives me permission to be off balance and directs me to refind it. As a dance partner he is next to me to inspire me and to set me outside my comfort zone. He functions as a mirror by reflecting on my personal limits and my charismatic points.

One month ago we balanced on stage. We keep balancing and thriving :)

In Functional Analytic Psychotherapy we encourage a person to generalize his/her positive behaviors, which show up in the session, into his/her relationships outside therapy. I am positive that my behaviors as a dancer will influence the roles I hold in other life domains..!

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Το θεωρείο των ονείρων

Εκεί, στο κουκλίστικο θεωρείο, για 150 λεπτά να γίνομαι μάρτυρας στο όχι και τόσο κουκλίστικο έργο επί σκηνής.

Ο άντρας. Η γυναίκα.
Το τραχύ. Το βελούδινο.
Το λυσσαλέο. Το ευγενικό.
Το κακοποιητικό. Το υποταγμένο.
Το υγιές. Το άρρωστο.
Το τραμ. Ο πόθος.

Τόσα μηνύματα πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου.
Η ελπίδα για τρυφερότητα έμοιαζε με κρεμασμένη κουβέρτα από ένα μανταλάκι σε καιρό που λυσσομανάει.

Ώσπου ο αέρας την πέταξε μακριά σε λασπωμένα νερά. Εκεί που γεννιέται η ανάγκη της καθαριότητας.

Με μια τέτοια καθαρή ματιά εγκατέλειψα το θεωρείο, αφού άναψαν τα φώτα αποκαλύπτοντας καθετί: ρυπαρό και διαυγές. 

Εδώ, έξω από το θέατρο, για μια στιγμή να γίνομαι ηθοποιός με φούστα που κυματίζει από περήφανη λάμψη μετά το τέλος μιας επιτυχημένης παράστασης.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Η δική σου προσευχή

Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι μετά από μια μέρα γεμάτη.
Να αφήνεις το σώμα σου να τυλιχτεί στα σκεπάσματα.
Να επιτρέψεις στο μυαλό να αναπνεύσει πάνω στο μαξιλάρι.
Να καληνυχτίσεις όλους εκείνους που βρέθηκαν συνοδοιπόροι σου.
Να καλωσορίσεις τον ύπνο που θα σε ταξιδέψει κοντά στις τέσσερις Μούσες.
Να φτιάξεις μαζί τους μια προσευχή αποκλειστικά για εσένα.

Να ξεκινάς το επόμενο πρωινό σαν εμπνευσμένος προσκυνητής.

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Self disclosures in a secret place

Feeling merged into the secret place.
Away from the noise of lies.
In contact with bizarre desires.
United with the aura of lucidity.
Digesting the lightness of the clouds.
Savoring a sky of dreams.
Awaiting the words to quench the thirst for communication.
Being present under the palm tree.
Alive with feet caressing the sand.
Longing for more secret places.
Full of wandering lust for self disclosures.

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Επιλογές προς απογείωση

Σου έχει τύχει ποτέ να σε τραβολογάνε από εδώ και από εκεί;
Θυμάσαι να έχεις ακούσει ευχές που ενώ απευθύνονται για εσένα, δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές σου επιθυμίες;
Πώς είναι να πετάνε οι λέξεις στον αέρα, αλλά να ηχούν στα αυτιά σου σαν βαρίδια;

Ένιωσες κάποτε σαν χαρταετός που ήθελε για λίγο να αράξει στο έδαφος;
Θέλησες μερικές φορές να γειωθείς με τη δύναμη του εδάφους, προτού επιδοθείς σε μια πτήση;

Σε άφησαν οι άλλοι στην ησυχία σου;
Ή συνέχισαν να σε σέρνουν;
Μήπως αντιστεκόσουν κάθε φορά που ενώ θρυλικά φώναζαν "Αμόλα καλούμπα", εσύ αντιδρούσες και μεμιάς βουτούσες στη γη;

Ποιος σε καταλάβαινε πραγματικά, όταν επιθυμούσες να πετάξεις;
Ποια χέρια ήταν εκεί να σε κρατήσουν πριν από την απογείωση;
Ποια μπράτσα σου έδιναν μια τρυφερά δυνατή ώθηση, ενώ ξετυλιγόσουν με περηφάνια στον αέρα;

Σήμερα είναι η μέρα σου.
Ήρθε η ώρα να επιλέξεις: πτήση ή προσγείωση;
Όταν η απάντησή σου αιωρηθεί με σιγουριά, τότε θα μαγνητίσει και τους σωστούς οδηγούς.
Καλή απογείωση στις επιλογές σου λοιπόν!

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018


Οι εγκαταστάσεις του Beach Volley στα Ολυμπιακά Ακίνητα πρόσφεραν ένα άψυχο καλωσόρισμα σε εμάς που βρεθήκαμε σήμερα εκεί.

Σπασμένα τζάμια, ξελιγωμένες κερκίδες, σκουριασμένη άμμος και ένας security-φάντασμα έστεκαν άχαρα.

Μας απαγορεύτηκε μάλιστα η είσοδος στην περιοχή του Beach Volley. Οπότε κι εμείς μεταφέραμε τα συμπράγκαλά μας ακριβώς απέναντι.

Αρχίσαμε να απλώνουμε την "πραμάτεια" στον περιβάλλοντα χώρο.

Σιγά σιγά το τοπίο άλλαξε. Ή πιο σωστά μεταμφιέστηκε προσωρινά σήμερα.

Στο άρμα με βασίλισσα την Ν.Τ.P. καταφέραμε να μασκαρέψουμε την εγκατάλειψη του μέρους δημιουργώντας έστω και για λίγες ώρες μια μικρή παρέλαση ζωντάνιας.