Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ανάμεσα σε...


Μέσα στο πρόγραμμα.
Βυθισμένοι σε υποχρεώσεις.
Βουτώντας σε δουλειές κάθε είδους.
Απορροφημένοι από γρήγορους ρυθμούς.
Εγκλωβισμένοι σε σκέψεις.
Υπνωτισμένοι από την καθημερινότητα.

Κι όμως!
Κάπου εκεί βρίσκεται μια στιγμή.
Χωρά μια ανάσα ξεκούρασης.
Σφηνώνει ένα κομμάτι χαράς.

Ξεφυτρώνουν μυρωδιές.
Γύρω από γεύσεις.

Μπροστά σε γλυκά χαμόγελα.
Μαζί με φίλους.

Ανάμεσα στη ζεστασιά των ανθρώπων.


Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Όμορφος-όμορφη-όμορφοι


“Είμαι όμορφος”.
Να το φωνάζεις και να το πιστεύεις. Τι λύτρωση!

“Είσαι όμορφος”.
Να το λες και να χτίζεις σχέσεις εμπιστοσύνης. Πόσο υπέροχο!  

“Είμαστε όμορφοι”.
Να το εννοείς και να παλεύεις για την ομορφιά γύρω σου. Τι αγώνας!  
  

*Μια σύντομη ανάρτηση μετά τη χθεσινή παράσταση “Καθρέφτες”.

https://www.youtube.com/watch?v=D36W2TqZHnE

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Σκέψεις που αιωρούνται στον ουρανό


Εννοείται ότι σ' αγαπώ. Και ότι θέλω το καλό σου. Γι' αυτό καμιά φορά σου φωνάζω.
Εννοείται ότι σ' αγαπώ. Αλλά με ξέρεις. Όταν θυμώνω, γίνομαι ευέξαπτος.
Εννοείται ότι σ' αγαπώ. Δεν χρειάζεται να σου το λέω κάθε μέρα.
Εννοείται ότι σ' αγαπώ. Δεν θέλω να σε κακομαθαίνω όμως με πολλές εκδηλώσεις αγάπης.

Αυτό το "εννοείται" μοιάζει με ποτήρι γεμάτο με θολό νερό.
Μπορεί να με ξεδιψά. Λείπει όμως κάτι.
Απουσιάζει η διαύγεια.

Κι εγώ χρειάζομαι αυτή την καθαρότητα.
Αυτή ξεθολώνει το "εννοείται".
Αυτή με μεταμορφώνει σε ουρανό.
Αυτή κάνει το "Σ' αγαπώ" να φωτίζει μέσα μου.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Όλα άρχισαν με ένα λουλούδι


Το κορίτσι άνοιξε τα μάτια της. Εκείνος ο υπνάκος έμοιαζε σε δροσερό νερό. Με τη φρεσκάδα της ενυδάτωσης ίσιωσε το κορμί της και αγνάντεψε. Λουλούδια, βουνά, τρεχούμενα νερά στόλιζαν τη βιτρίνα της φύσης.

Ένιωσε σαν μικρή πριγκίπισσα σε ένα βασίλειο ομορφιάς. Ήθελε να αφεθεί στη λάμψη του ήλιου. Να αιωρηθεί μαζί με το ελαφρύ αεράκι. Να παρασυρθεί σαν χαλίκι στην ορμή του ποταμού. Να γίνει βελούδινη σαν ροδοπέταλο. 

Μα αυτό που ήθελε περισσότερο ήταν να συναντήσει κι άλλους πρίγκιπες. Με χαμόγελα που να ξεδιψάνε την καρδιά της. Με καρδιά να μοσχομυρίζει λεβάντα. Με χέρια να δίνουν σταθερές αγκαλιές. Με μάτια που μπορούν να διακρίνουν το ωραίο ακόμα και μέσα στα σκοτάδια.

Άκουσε βήματα. Όταν ξεθώριασε ο ήχος ένα άλλο κορίτσι στάθηκε δίπλα της. 
"Θέλεις να φυτέψουμε ένα λουλούδι εδώ;".

Οι δυο μικρές πριγκίπισσες είναι περήφανες για τον κήπο τους. Νιώθουν ιδιαίτερη τιμή κάθε φορά που άλλοι ευγενείς αποδέχονται την πρόσκλησή τους και απολαμβάνουν όλοι μαζί τις χάρες του.
   
Η 4η συνάντηση του Athens Live with Awareness, Courage and Love Meetup με συγκίνησε για μια ακόμα φορά. Ευχαριστώ θερμά τους 17 συμμετέχοντες που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Στέλνω μια ζεστή αγκαλιά στην μικρή πριγκίπισσα Μαριλένα για την υποστήριξη και την αγάπη της. 

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

"Μαγικές" δεξιότητες


Αναρωτιέμαι συχνά τι μπορεί να σκέφτεται ένας θεραπευόμενος για εμένα. Αν μπορεί να καταλάβει τι νιώθω, αν αντιλαμβάνεται τις ευχάριστες και τις ζόρικες στιγμές μου.

Κι αν μπορεί να καταλάβει; Πόσο αποτελεσματική βρίσκει τη θεραπεία;
Κάποιοι θεραπευόμενοι προσπαθούν να εκμαιεύσουν αυτές τις απαντήσεις με πλάγιες ερωτήσεις. Άλλωστε γνωρίζουν ότι δεν "επιτρέπεται" να θέτουν ερωτήματα στον θεραπευτή. Επειδή ακόμα κι αν ρωτήσουν, ο θεραπευτής θα καθρεφτίσει πίσω τον προβληματισμό στους ίδιους. Τις περισσότερες φορές τα θέματα που τους απασχολούν για τον θεραπευτή, είναι τα δικά τους θέματα.

Υπάρχουν όμως και στιγμές που ο θεραπευόμενος με γνήσιο ανθρώπινο ενδιαφέρον θέλει να γνωρίζει τι μπορεί να συμβαίνει στην καρδιά του θεραπευτή.

Η προσωπική μου εμπειρία μου έχει δείξει ότι όσο κι αν κρύβω τα συναισθήματά μου, ο άνθρωπος που κάθεται απέναντί μου μπορεί να με "διαβάσει". Συχνά μου προκαλεί εντύπωση πώς μαντεύει και άλλα πράγματα, όπως ποια μέρη προτιμώ για τις διακοπές μου, τι βιβλία μου αρέσουν και ποιες δραστηριότητες με ενθουσιάζουν (!).

Κάποιες φορές που τολμώ να αποκαλύψω κάποια κομμάτια της συναισθηματικής μου κατάστασης, ο θεραπευόμενος νιώθει περισσότερη εμπιστοσύνη, αντιλαμβάνεται ότι είμαι κι εγώ άνθρωπος και νιώθει χαρούμενος για τη διεισδυτική του ματιά.

Μαζί του είμαι ιδιαίτερα υπερήφανη που έχει ενεργοποιηθεί αυτή η διαισθητική του ικανότητα. Είναι μια απόδειξη της ικανότητας ενσυναίσθησης και της πρόθεσης για εγγύτητα. Είναι επίσης ένας τρόπος για εμένα να του δείξω ότι μεγαλώνει η πίστη μου για εκείνον.

Όταν έρχεται η ώρα να ακούσω πώς οι δεξιότητες αυτές επαναλαμβάνονται και στις υπόλοιπες σχέσεις του, η υπερηφάνεια μου γιγαντώνεται.

Σε κάθε θεραπευτική προσέγγιση δίνεται μια εξήγηση για το τι συμβαίνει στη συνεδρία. Η ορολογία μπορεί να διαφέρει, οι λέξεις να ποικίλουν και οι ερμηνείες να διαδέχονται η μία την άλλη.

Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στον Μ.Σ. για τη χαρισματική του ματιά. Θαυμάζω την προθυμία του να αφήνεται στη "μαγεία" που έρχεται κάθε τόσο στις συνεδρίες μας, χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω αναλύσεις.


Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Θεία αναχώρηση


Τα βράχια δεν ήξεραν από υπολογισμούς.
Αφήνονταν στη μαγεία του απρόβλεπτου.
Ακόμα και όταν η θάλασσα ή ο αέρας με λύσσα έγλειφε τη σάρκα τους.
Έστεκαν στο ίδιο σημείο να δέχονται καθετί.
Χωρίς διάθεση επίκρισης, χωρίς φόβο εισβολής.

Τα βράχια ένας τόπος φιλόξενος.
Τόσο για τους αυτόχειρες όσο και για τους λαθραίους εραστές.
Έμοιαζαν με ανοιχτή βραχώδη αγκαλιά για όλους.
Άκουγαν τα μυστικά τους με ιερή εχεμύθεια.

Τα βράχια με τη λευκή αγνότητα.
Φρόντιζαν να ξεκουράζουν τα βλέμματα.
Πρόσφεραν στα κορμιά στιγμές ανάπαυσης.
Πόζαραν για το φακό των φωτογράφων.

Με βλέμμα στραμμένο στη γη έμεινα να προσκυνώ τη χάρη τους.
Να αφουγκραστώ το μεγαλείο τους.
Εμπνεόμενη τη δική μου προσευχή.
Κάνοντας την προσωπική μου εξομολόγηση.

Τα βράχια δεν μου ζήτησαν να το ρίξω σε νηστείες.
Μου απάντησαν λακωνικά:
"Να δέχεσαι και να αποδέχεσαι.
Να είσαι μια διάφανη αγκαλιά για τους δικούς σου επισκέπτες".

Τυλιγμένη με τη σοφία τους πήρα το δρόμο της επιστροφής.



Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Πορεία με νόημα


Επισκέφθηκα εχθές τις "Οδύσσειες" στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και περιπλανήθηκα σε έννοιες. Έγινα για λίγο ταξιδιώτισσα στην ιστορία βιώνοντας τη μεγαλοπρέπεια των εκθεμάτων. Οι στίχοι και οι μελωδίες διαχέονταν στην ατμόσφαιρα κάνοντας την περιπλάνηση περισσότερο γοητευτική, κάποιες φορές κατανυκτική.

Η διαδρομή μέσα στο μουσείο δεν ήταν μόνο μια βιωματική εμπειρία επαφής με την ιστορία και την τέχνη. Αποτέλεσε κυρίως μια τελετουργική υπενθύμιση της πορείας του ανθρώπου στη ζωή. Οι προορισμοί, τα μεταφορικά μέσα, οι συνταξιδιώτες είχαν έναν ειδικό χώρο στο εισιτήριο του παρόντος.

Καθώς βημάτιζα, έβλεπα κομμάτια του εαυτού μου και των αναμνήσεών μου πάνω στα εκθέματα. Αντίκριζα τους δικούς μου αγώνες στο σκαμμένο άγαλμα του Οδυσσέα. Αναλογίστηκα ποιες Σειρήνες ήθελαν να με αποπροσανατολίσουν. Αναρωτήθηκα πόσο η απειλή μιας Σκύλλας με επηρεάζει. Προβληματίστηκα για το αν έχω πάρει η ίδια ρόλους Σειρήνας ή Σκύλλας. Θυμήθηκα ποιοι είναι αυτοί που με προστατεύουν σαν δικοί μου μικροί Θεοί. Εμπνεύστηκα από τη Γραμμική Β' Γραφή και ενισχύθηκε η επιθυμία μου να βρω το προσωπικό μου συγγραφικό ύφος. Κοίταξα με δέος νεολιθικά ειδώλια, όπως κοιτάζω συνήθως καθετί που έχει διαχρονική αξία. Ένιωσα την καρδιά μου να ανθίζει μπροστά στη χάρη του Έρωτα. Πήρα δύναμη από τους κεραυνούς του Δία.

Η διάχυτη μουσική και η ποίηση στέκονται πάντα σταθεροί σύντροφοι στις διαδρομές μου. Αυτό που με συγκινεί βαθιά είναι όταν οι μελωδίες και οι στίχοι δεν βγαίνουν μόνο από ηχεία και σελίδες. Είναι τη στιγμή που εκπέμπονται από σώματα. Κάνω μια στάση, για να γευτώ το μεγαλείο, όταν από ένα στόμα διαχέεται η λυρικότητα. Όταν δυο χέρια πλάθουν μια ποιητική αγκαλιά.

Κάπου ανάμεσα στα δώρα του ταξιδιού βρίσκονται οι απώλειες, για να θυμίζουν τι είναι αυτό που χάθηκε και να χρωματίζουν ζωηρά το νέο που έρχεται.

Στην "Έξοδο" αξίζει να θυμόμαστε πώς θέλουμε να νοηματοδοτήσουμε τις διαδρομές μας. Επειδή η προσωπική μας πορεία θα φτάσει μια μέρα στο τέλος της, είναι ιερή υποχρέωση να γνωρίζουμε από πού αντλούμε νόημα. Και να δείχνουμε τόλμη να μεταφράζουμε το νόημα σε τρόπο ζωής.